CT ศูนย์รวมคนรักการ์ตูนในประเทศไทย!!!

CT ศูนย์รวมคนรักการ์ตูนในประเทศไทย!!!

เหล่าคนรักการ์ตูนทั้งหลาย ได้เวลารวมตัวกันแล้ว!!!
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือค้นหารายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 กษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลม ตอน ดาบมอร์เดรท

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
hengzabb
LEVEL 1
LEVEL 1



ตั้งหัวข้อเรื่อง: กษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลม ตอน ดาบมอร์เดรท   Sat Jun 11, 2011 7:25 am


บทที่ 1
อัศวินโต๊ะกลม





"เฮๆ !" เสียงของสงครามดังขึ้นเมื่อกษัตริย์อาเธอร์สั่งให้อัศวินโต๊ะกลมทั้ง 5 ประจันบานกับอสูรร้าย อสูรร้าย 5 ตนที่ถูกส่งมาโดยกษัตริย์ไมนอส แห่งเกราะครีตผู้ชั่วร้าย กษัตริย์ไมนอสต้องการที่จะยึดครองอาณาจักรลอกส์เพื่อใช้ในการขูดรีดภาษี อสูรร้าย
"พวกเราจะต้องป้องกันป้อมปราการนี้ให้ได้" อาเธอร์ตะโกนดังลั่นไปทั่วสมรภูมิ เขาเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรลอกส์ที่มีความกล้าหาญ ในตอนนี้เขากำลังเข้าห่ำหั่นกับอสูรร้ายพร้อมกับ อัศวินโต๊ะกลมทั้ง 5 แต่พวกเขาก็ต้องพบกับความประหลาดใจเมื่อ อสูรร้ายสิ้นชีพแล้วฟื้นขึ้นมาเข้าห่ำหั่นกับพวกเขาอีกครั้ง พวกเขาสังหารอสูรร้ายไปหลายครั้งหลายครา แต่พวกมันก็ฟิ้นคืนชีพขึ้นมาได้อีกครั้ง จนพวกเขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า
"เราจะทำอย่างไรกันดีลานสล็อต" อาเธอร์ถามลานสล็อตอย่างเป็นกังวล
"กระหม่อมว่าเราควรถอยตั้งรับก่อนนะขอรับ" ลานสล็อตกล่าวอย่างหนักแน่น
ถอยทัพ ! กษัตริย์อาเธอร์ตะโกนลั่นอีกครั้ง อัศวินโต๊ะกลมทั้ง 5 ได้ยินคำสั่งของอาเธอร์ จึงรีบถอยตั้งรับอย่างรวดเร็ว เมอร์ลินปรากฏตัวออกมาทันทีและใช้เวทมนต์สะกดอสูรร้ายไว้ ทำให้อสูรร้ายผลอยหลับไป
"เกือบไปแล้วถ้าท่านเมอร์ลินไม่มาช่วยพวกเราแย่แน่" เซอร์เพอร์ซิวัลกล่าวและถอนหายใจออกมา ในตอนนี้พวกเขาทั้ง 7 อยู่ภายใต้ป้อมปราการที่แน่นหนา
"พวกเจ้าทุกคนไม่สามารถทำอะไรอสูรร้ายพวกนั้นได้หรอก มีแต่จะตายเสียเปล่า" เมอร์ลินกล่าวตำหนิ เมอร์ลินคือพ่อมดเฒ่าตำแหน่งที่ปรึกษาของกษัตริย์อาเธอร์ เขาเป็นพ่อมดที่เก่งกาจ มีพลังอำนาจในการหยั่งรู้อนาคต
"แล้วเราจะทำอย่างไรกันละ่ท่าน" เซอร์กาลาฮัทบุตรชายของลานสล็อตถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ข้ามีอยู่ทางหนึ่ง พวกเจ้าต้องไปตามหาดาบ มอร์เดรท ซึ่งจมอยู่ใต้ทะเลสาบเด็ด ซี และชักชวนผู้พิทักษ์แห่งป่าทั้ง 5 มาร่วมต่อสู้กับพวกเรา" เมอร์ลินเล่าอย่างละเอียด เซอร์เพอร์ซิวัลเบิกตากว้าง และกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
"แต่ข้าว่าเส้นทางที่จะไปทะเลสาบเด็ด ซีนั้น ผ่านป่าทั้ง 5 ซึ่งมีความอันตรายมากนะ" เซอร์กาฮีรีทพูดอย่างสั่นๆ
"ข้าเห็นด้วย" เซอร์เคย์เสริม
"พวกเจ้าจะยอมตายอยู่นี่หรือยอมตายเพื่อตามหาดาบมอเดรทแล้วมาช่วยชาวเมืองล่ะ" กษัตริย์อาเธอร์กล่าวออกมาอย่างสุขุม อัศวินโต๊ะกลมทั้ง 5 เงียบไปชั่วขณะ พลางใช้ความคิดพิจารณาคำพูดของอาเธอร์ ท่ามกลางความเงียบนั้น อัศวินคนหนึ่งก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาเดินตรงไปยังเก้าอี้ของอาเธอร์
"กระหม่อมขออาสาไปตามหาดาบขอรับ"เซอร์กาลาฮัทกล่าวออกมาอย่างเดดเดี่ยว แววตาของเขาแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานแต่กล้าหาญ
"กระหม่อมด้วยขอรับ" เซอร์เคย์ลุกขึ้นยืน
"กระหม่อมขอร่วมด้วย" เซอร์ลานสล็อตกล่าวขอร่วมด้วยแล้วอัศวินโต๊ะกลมทั้งหมดก็กล่าวอาสาที่จะไปตามหาดาบมอร์เดรท พวกเขาดูพร้อมที่จะยอมเสี่ยงตายเพื่อบ้านเมืองของตน คำพูดของอาเธอร์ได้ปลุกใจพวกเขาทั้งหมด
"พวกเราจะออกเดินทางกันพรุ่งนี้ ขอให้เตรียมเสบียงและอาวุธให้พร้อม" กษัตริย์อาเธอร์กล่าวพลางหยิบถ้วยไวน์ชูขึ้น
"ดื่มเพื่ออาณาจักรเรา" อาเธอร์เชิญชวนดื่ม
"ดื่มเพื่ออาณาจักรเรา" อัศวินชูถ้วยขานรับ
"ขอให้พวกเขารอดชีวิตทีเถอะ" เมอร์ลินกล่าวอย่างกังวล พลางถอนหายใจ พ่อมดเฒ่าเดินลับหายไปในความมืด งานเลี้ยงเลิกแล้ว อัศวินทุกคนต่างเริ่มง่วงงัน พวกเขาเดินลับไปจากห้องโถงเพื่อแยกย้ายไปพักผ่อน เหลือเพียงกษัตริย์อาเธอร์ที่ยังคงนั่งคิดเรื่องแผนการวันรุ่งขึ้น เขาไม่อยากให้อัศวินของเขาต้องถูกสังหารแม้แต่คนเดียว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินลับหายไปจากห้องโถงเช่นกัน

เช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือน อัศวินโต๊ะกลมทั้ง 5 รีบลุกขึ้นตื่นจากนิทรา รีบเดินก้าวไปยังห้องโถงอย่างทุลักทุเล เมื่อพวกเขาเดินมายังห้องโถง ก็พบกับอาเธอร์ที่นั่งรออยู่พร้อมกับเมอร์ลินที่ยืนอยู่ข้างๆ
"พวกเจ้ามาช้านะ" กษัตริย์อาเธอร์ยิ้มให้ พลางส่ายศรีษะ เมื่ออัศวินโต๊ะกลมทั้ง5มารวมกันครบและนั่งประจำที่กันหมดแล้ว เมอร์ลินก็เริ่มกล่าวถึงแผนการของตน
"พวกเจ้าจะต้องไปเอาดาบและชักชวนพวกผู้พิทักษ์ป่าให้ได้ และข้อที่สำคัญที่สุดคืออย่าตายเด็ดขาด เอาล่ะเริ่มเดินทางได้" ท่ามกลางเสียงของพ่อมดชรา อัศวินโต๊ะกลมทั้ง5หัวใจพองโตและพร้อมที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่ออาณาจักรของพวกตน
"ข้าจะร่วมเดินทางไปกับพวกท่านด้วย" เมอร์ลินพูด พลางยืดอก
"แล้วเราจะเดินไปอย่างงั้นรึ" ลานสล็อตกล่าวถามด้วยแววตาล้อเลียน
"ไม่หรอกน่า" เมอร์ลินกล่าวด้วยสายตาเบื่อหน่าย เขาเดินก้าวออกมาข้า่งหน้า พร้อมกับผลิวปากออกมาอย่างดังสนั่นทั่วป่า
"วิดวิ้วววววว!" เสียงของพ่อมดชราดังสนั่น ทั่วผืนป่านิ่งเหมือนไม่รับรู้อะไร แล้วต้นไม้ก็เริ่มพริ้วไหวตามแรงลมที่เกิดจากบางสิ่งบางอย่าง
"นั่นอะไรน่ะ" กษัตริย์อาเธอร์ชี้นิ้วไปที่ท้องฟ้าที่มีเสียงดังเกิดขึ้น ทำหน้างุนงงเล็กน้อย บางสิ่งบางอย่างพุ่งตรงมาที่พวกเขา มันมีปีกสีขาวที่เหมือนวิหค ลำตัวทั้งหมดของมันเป็น ม้า สีขาวล้วน มันกระพือปีกเกิดเป็นเสียงดัง จนทำให้ต้นไม้แถวนั้นพริ้วไหวไปด้วย
"นั่นมันม้าเพกาซัสนี่" เซอร์เคย์มีสีหน้าแปลกใจอย่างมาก เขาอ้าปากค้างและยังคงไม่เชื่อสายตาตนเอง ซึ่งพวกเขาทุกคนมีสีหน้าไม่ต่างจากเซอร์เคย์เลย ยกเว้นเมอร์ลินที่ยืนนิ่งพร้อมกับยิ้มพอใจผลงานของตนเอง ม้าเพกาซัสทั้ง 7 เป็นม้าวิเศษที่อาศัยอยู่ตามป่า วู้ดเทค พวกมันถูกเรียกออกมาโดยเมอร์ลิน มันบินร่อนตรงมายังที่ที่พวกเขายืนอยู่
"ว้าววมันสวยมากเลยล่ะ" เซอร์กาลาฮัทกล่าวชมความสวยงามของมัน ดวงตาของเขาเปล่งประกายจ้า พร้อมที่จะขึ้นขี่มันได้ทุกเมื่อ
"อืม ข้าเห็นด้วยกับท่านนะ กาลาฮัท" อาเธอร์เห็นชอบกับเซอร์กาลาฮัท พวกเขาก้าวเดินตรงไปหาม้าเพกาซัส โค้งคำนับมันเพื่อแสดงความเคารพ แล้วลูบหลังของมัน ม้าเพกาซัสในตอนนี้มีท่าทีพอใจอย่างมาก พวกมันส่ายหัวแสดงความพอใจ บางตัวก็ย่ำเท้าไปมา เมื่อพวกเขารู้ว่าม้ายอมรับพวกเขาแล้ว พวกเขาจึงกระโดดขึ้นขี่หลังของพวกมันเตรียมพร้อมเดินทางเสี่ยงอันตราย ม้าเพกาซัสทั้งหมดเริ่มวิ่งอย่างรวดเร็ว อัศวินบางคนถึงกับเกือบพลาดตกจากหลังม้า พวกมันวิ่งแล้วเริ่มทะยายขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละตัว การผจญภัยของพวกเขาจึงเริ่มต้นขึ้น


บทที่ 2
กอบลินส์


ฟ้าเริ่มมืดแล้ว อัศวินทั้ง 5 ในตอนนี้เริ่มเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางข้านอาณาจักร อัศวินบางคนเริ่มหาวนอนเป็นสัญญาณว่าพวกเขาต้องพักแรม ในที่ใดที่หนึ่ง เพื่อเก็บแรงในการออกเดินทางวันรุ่งขึ้น จนกระทั่งพวกเขาได้เดินทางมาถึงป่าแห่งหนึ่งซึ่งมี เสียงนก และสัตว์ร้ายหลายชนิดที่อาศัยอยู่ ด้วยความเหนื่อยล้าอัศวินคนหนึ่งได้ชี้นิ้วไปที่ป่าโล่ง
"ข้าว่าเราควรพักตรงต้นไม้นั่นนะ" กษัตริย์อาเธอร์พยักหน้าเห็นพร้องกับเซอร์เพอร์ซิวัล ทั้งหมดจึงบังคับบังเหียนบินร่อนลงมาบนพื้นป่าข้างล่าง พวกเขาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งมีป้ายแขวนอยู่กับลูกธนู เขียนไว้ว่า
ป่าไลท์วู้ด
พวกเขาตกลงใจที่จะพักแถวๆนี้ พร้อมกับเริ่มกางเตนท์ เตรียมสเบียงสำหรับคืนนี้
"เดี๋ยวข้าเป็นเวรยามให้คืนนี้" เซอร์ลานสล็อตเสนอตัว อัศวินทั้งหมดต่างเห็นพร้องต้องกันกับคำเสนอแนะของลานสล็อต แล้วเดินแยกไปพักผ่อนในที่สุด
แกกกก!
"นั่นใครน่ะ ปรากฎตัวออกมาเดี๋ยวนี้" เซอร์ลานสล็อตตะเบงเสียง พลางชักดาบชี้ไปที่พุ่มไม้ที่ขยับ ใจของเขาเริ่มเต้นรัวแรง
แกกกก
เซอร์ลานสล็อตลุกจากขอนไม้ แล้วเดินอย่างเงียบงันไปในทิศทางที่เกิดเสียง แล้วเซอร์ลานสล็อตก็ต้องตกใจ เมื่อเห็น กอบลินส์ 6 ตัว กำลังสวาปามม้าเพกาซัสตัวหนึ่งอย่างเอร็ดอร่อย พวกมันมีตัวสีเขียวเข้ม น่าตาน่ากลัว ใส่หมวกที่ทำจากหนังสัตว์เช่นเดียวกับเสื้อของพวกมัน เซอร์ลานสล็อต พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว กวัดแกว่งดาบใส่พวกก็อบลินส์ อย่างคล่องแคล่ว
"เข้ามาสิ ไอ้พวกสัตว์บ้า" เซอร์ลานสล็อตมีสีหน้าโกรธแค้น เขากวัดแกว่งดาบต่อสู้กับก็อบลินส์ที่เข้ามาทำร้ายเขาทีละตัว
กอบบินส์ตัวหนึ่งย่องเข้ามาหวังจะทำร้ายเซอร์ลานสล็อตจากทางด้านหลัง มันเตรียมที่จะเอาไม้ตีหลังของเขา เซอร์ลานสล็อตรู้ตัวก่อน จึดจัดการถีบมัน จนมันกระเด็นไปหลายหลา กอบบินส์ตัวนึงวิ่งมาหวังจะเอาไม้ฟาดใส่ เซอร์ลานสล็อตหลบการโจมตีพร้อมกับหันตัวถีบเข้าที่หลังของมันเช่นกัน จนมันหัวจมดิน พวกมันทั้ง 6 รุมเข้าฟาดไม้ใส่เซอร์ลานสล็อต แต่เซอร์ลานสล็อตก็กวัดแกว่งดาบอย่างชำนาญป้องกันได้ทุกครั้งคราว จนพวกมันอ่อนแรงและหนีไปในที่สุด
"ฮา ฮา หนีไปอย่างงั้นแหละ เจ้าสัตว์ขี้ขลาด" ลานสล็อตตะโกนบอกพวกมันอย่างทะนงใจ "หาวว ชักง่วงแล้วสิ ไม่ได้ๆ ต้องเฝ้าเวร" เขาเริ่มหาวนอนด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการสู้กับพวกก็อบลินส์ แล้วเดินกลับไปเฝ้าเวรอีกครั้งตามหน้าที่

ท้องฟ้าตอนนี้เริ่มจะสว่าง แสงอาทิตย์สาดลงมาทำให้ป่าเริ่มสว่างสดใสขึ้นอีกครั้ง ป่าในตอนกลางวันมีความงดงามอย่างมาก มีทั้งพรรณไม้นานาชนิด ต้นไม้ที่สูงใหญ่อยู่หลากหลายต้น โดยเฉพาะต้นโอ๊ค เมื่อถึงยามเช้าของวันถัดมา อัศวินทั้ง 4 ก็ตื่นจากนิทรา พร้อมกันกับเมอร์ลิน และกษัตริย์อาเธอร์ พวกเขาเริ่มเก็บที่พัก เก็บเสบียง เตรียมตัวที่จะเดินทางอีกครั้ง
"เอาล่ะพวกเรา ออกเดินทางต่อกันดีกว่า อย่าปล่อยให้เวลามันล่วงเลยไป" อาเธอร์กล่าวกำชับลูกทีมทั้ง 5
"ท่านอาเธอร์ เมื่อคืนเจ้าพวกก็อบลินส์ย่องมาขโมยกินม้ายูนิคอร์นของพวกเรา ข้าขออภัยจริงๆ"
"ไม่เป็นไรน่า มีพลาดพลั้งกันได้"
"ขออภัยท่านจริงๆ" ลานสล็อตพูดด้วยเสียงเครือแผ่วที่สุด
"เมอร์ลิน หวังว่าท่านคงช่วยพวกเราได้นะ" เมอร์ลินพยักหน้าตอบรับคำขอของอาเธอร์ แล้วพ่อมดเฒ่าก็ก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเริ่มร่ายมนต์คาถา
"อุราสซิโอ" ทันทีที่พ่อมดร่ายคาถาออกไป พื้นดินก้เริ่มสั่นสะเทือน ปรากฎรอยแยกขึ้นบนพื้นดิน และหัวของม้าเพกาซัสสีดำตัวหนึ่งก็โผล่ขึ้นมา ตามด้วยขาหน้า ลำตัว และหาง มันเดินตรงมาหาเมอร์ลินอย่างว่าง่าย
"ท่านเป็นพ่อมดที่แก่แต่แจ๋วจริงๆ" ลานสล็อตกล่าวชมพ่อมดเฒ่า "ข้าไม่รู้ว่าจะกล่าวขอบคุณท่านอย่างไรดี"
ม้าเพกาซัสสีดำ มีความสวยงามอย่างมาก แผงคอของมันมีสีดำเหมือนลำตัว หางของมันยาวจรดพื้น
" พวกเราเดินทางกันต่อเถอะ" อาเธอร์บังคับม้าก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับชูดาบขึ้น "พวกเราจะสู้เพื่อชาวเมืองของพวกเรา!"
"เฮ" สิ้นเสียงกู่ก้องของอัศวินโต๊ะกลมทั้ง 5 ม้าเพกาซัสทั้งหมดก็ทะยานสู่ท้องฟ้า พวกเขาผ่านป่าที่มีความกว้างใหญ่หลายแห่ง ผ่านแม่น้ำหลายสาย ผ่านอาณาจักรนอร์ทที่ยิ่งใหญ่
"นั่นอะไรน่ะ" อาเธอร์ชี้นิ้วไปที่กะท่อมหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนี้กำลังมอดไหม้ หมู่บ้านแห่งนี้มีกระท่อมไม่กี่แห่ง ชาวบ้านกำลังวิ่งอย่างสุดชีวิต หนีอะไรบางอย่าง เสียงดังกัมปนาทของบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นบนท้องฟ้า ฟังดูน่ากลัวยิ่ง อาเธอร์มองไปที่แหล่งกำเนิดเสียง พร้อมกับตาค้าง
"นั่นมัน มะ มังกร!"


บทที่ 3
มังกร




มังกรใหญ่ยักษ์กำลังเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างไร้ความปราณี มันมีดวงตาแดงก่ำ ลำตัวเป็นไฟ ปีกกว้างเทียบเท่าบ้านหลังหนึ่ง หางของมันก็มีไฟลุกโชติช่วงด้วยเหมือนกัน มันพ่นไฟออกมาจากลำคอของมันเกิดเป็นลูกไฟขนาดยักษ์เผาผลาญกระท่อมของชาวบ้าน ชาวบ้านส่วนหนึ่งได้ต่อกรกับมัน โดยการยิงลูกตุ้มตาข่าย เพื่อที่จะทำให้มันเสียการทรงตัว หัวหน้าหมู่บ้านสั่งทหารองค์ีัรักษ์ประจำหมู้บ้านให้คุ้มครองชาวบ้านที่เหลือ เขาเป็นชายร่างกายกำยำ ไว้หนวดไว้เครา เคราของเขาถักเป็นเปียดูสวยงามยิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านสั่งทหารให้บรรจุกระสุนเตรียมยิงลูกถัดไป แต่เจ้ามังกรไหวตัวก่อน มันพ่นไฟจากลำคอของมันอีกครั้งและเป้าหมายที่ถูกคือ รถยิงลูกตุ้มตาข่าย รถแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับทหารจำนวนหนึ่งบาดเจ็บ
"ข้าว่าพวกเราควรไปช่วยพวกเขานะ" เซอร์กาลาฮัทเสนอแนะ
"เห็นด้วยอย่างยิ่ง" กษัตริย์อาเธอร์ตอบรับคำขอของเซอร์ กาลาฮัท แล้วบังคับบังเหียนพุ่งเข้าสู้กับมังกรทันที อาเธอร์ชักดาบ เอกซ์คาร์ลิเบอร์ออกมาชูขึ้นเหนือศรีษะ อัศวินโต๊ะกลมและเมอร์ลินได้บังคับบังเหียนตามหลังกษัตริย์อาเธอร์มาติดๆ มังกรไฟเห็นอาเธอร์ควบม้ามาก็คำรามลั่น มันพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมกับพ่นไฟลูกใหญ่ใส่อาเธอร์ อาเธอร์เห็นลูกไฟใหญ่เข้าประชิดตัวฉับพลันนั้นเขาก็ยกโล่ขึ้นปัดป้องลูกไฟนั้น ลูกไฟลูกใหญ่อีกหลายลูกตามกันมาไม่ขาดสาย แต่อาเธอร์ก็บังคับบังเหียนให้ม้าบินหลบไปทางซ้ายบ้าง ขวาบ้าง จนในที่สุดเขาก็บินฝ่าลูกไฟทั้งหมดแล้วเข้ามาประจันหน้ากับมังกรได้สำเร็จ เขาชูเอกซ์คาลิเบอร์ขึ้นเตรียมจะลงดาบเหมาะๆเข้าที่หัวใจมังกร เกิดเสียงดัง "ปึก" กษัตริย์หนุ่มไม่รู้ตัวว่าโดนศัตรูโจมตีจากทางไหน เขาปลิวตกจากหลังม้าตกลงไปสู่ป่าด้านล่าง การโจมตีนั้นเกิดจากมังกรไฟได้ใช้หางของมันตวัดอาเธอร์จนทำให้เขาปลิวตกจากหลังม้านั่นเอง
"ท่านอาเธอร์" เซอร์ลานสล็อตตะโกนอย่างบ้าคลั่งและบังคับบังเหียนพุ่งดิ่งไปรับร่างที่หมดสติของอาเธอร์ทันที เซอร์ลานสล็อตพยายามบังคับม้าให้บินอย่างรวดเร็วที่สุด จนสามารถช่วยชีวิตของอาเธอร์ไว้ได้ ร่างอันหมดสติตกลงบนหลังม้าของลานสล็อตอย่างนุ่มนวล
"เกือบไปแล้วมั้ยล่ะท่าน" ลานสล็อตกล่าวอย่างหมดห่วง เขาพาร่างอันหมดสติของอาเธอร์ลงสู่พื้นหญ้า พร้อมกับพยักหน้าบอกอัศวินทั้ง 4 เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องห่วง
"ถึงเวลาที่พวกเราจะต้องฟาดฟันกับมันแล้วสินะ" เมอร์ลินในตอนนี้ไม่ใช่เมอร์ลินคนเดิมอีกแล้ว เขาคืออัศวินคนหนึ่งที่พร้อมจะต่อกรกับมังกร อัศวินโต๊ะกลมพยักหน้ารับคำของพ่อมดเฒ่า พวกเขาบังคับบังเหียนพุ่งเข้าต่อกรกับมังกร เมอร์ลินเริ่มร่ายเวทย์เป็นโล่อันมหิมาป้องกันไฟของมังกรร้ายที่ปล่อยออกมาจากปากของมังกร ไฟของมันกระทบเข้ากับโล่แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำลายโล่อัีนแข็งแกร่งได้เลย พ่อมดเฒ่ายื่นมือไปข้างหน้าร่ายเวทย์เปลี่ยนโล่ให้กลายเป็นลูกธนูนับหมื่นดอกอย่างรวดเ็ร็ว มังกรพุ่งทะยานขึ้นที่สูงอีกครั้งเพื่อหลบลูกธนูที่พุ่งมา มันคำรามลั่นด้วยความโกรธอีกครั้ง ดวงตาของมันแลเห็นนักรบหนุ่มที่ควบม้าทะยานมาหาและกำลังจะเข้ามาสังหารมัน มังกรปล่อยไฟลูกใหญ่อีกครั้งใส่เซอร์กาฮีรีทที่ขณะนี้กำลังควบม้าเข้าสังหารมังกร
"เจ้ามังกรบ้าเอ้ย" เซอร์กาฮีรีทสบถ แล้วบังคับบังเหียนเพื่อหลบลูกไฟที่พุ่งมา
"ระวังหน่อยก็ดีนะพวก" เซอร์ เคย์กล่าวเตือน พร้อมกับพุ่งหอกใส่เข้าที่ตาขวาของมังกร คราวนี้มังกรไม่สามารถหลบหอกที่พุ่งมาระยะประชิดตัวได้ คมหอกจึงถูกตาของมันเข้าอย่างจัง "โอ้ ชั้นก็แม่นดีนี่ เมอร์ลินถึงตาท่านแล้วล่ะ"
เมอร์ลินทะยานม้าขึ้นไป ดึงคทาไม้ออกมาร่ายมนต์สะกดเจ้ามังกร มังกรไฟแน่นิ่งไปทั่วทั้งตัว มันไม่สามารถขัดขืนเวทมนต์ของเมอร์ลินได้ เมื่อมังกรร้ายโดนสะกดแน่่นิ่ง อัศวินโต๊ะกลมทั้ง 4 บังคับบังเหียนพุ่งไปหามังกรร้าย พวกเขาชูดาบขึ้น แล้วรวบรวมพลังจากป่ามาไว้ที่ปลายดาบ ดาบเกิดแสงเปล่งประกายขึ้น แล้วพวกเขาก็ปลิดชีพมังกรโดยแทงลงบนหัวใจของมัน มังกรคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดและสิ้นใจไปในที่สุด

บทที่ 4
ธิดาแห่งป่านอร์ทเวล์





[center]

มังกรร้ายที่ทนพิษบาดแผลไม่ไหวสงบนึ่่ง ร่างกายของมันเริ่มสลายกลายเป็นดอกไม้นานาพรรณที่สวยงาม ดอกไม้หลากสีขณะนี้ เริ่มรวมตัวกันกลายเป็นหญิงสาวผมยาวสลวย เธอมีดวงตาสีเขียวอ่อน ริมฝีปากเป็นสีเดียวกันกับดวงตา เธอสวมชุดคลุมสีเขียวเข้ม หญิงสาวล่องลอยไปหาอัศวินทั้ง 4 แล้วเริ่มกล่าวแนะนำตัว
"ข้ามีนามว่า ทอร์เธีย ธิดาแห่งป่านอร์ทเวลล์ หรือ ผู้พิทักษ์ผู้พิทักษ์แห่งป่าคนแรก ข้าถูกบิดาข้าสาปให้เป็นมังกรดุร้ายเหตุเพราะข้านั้นซุกซน วิธีที่จะทำให้ข้าพ้นคำสาป คือ ข้าต้องรอบุรุษทั้ง 6 จากอาณาจักรลอกส์ นั่นคือพวกท่าน" เธอยื่นมือมาจับมือกับ เซอร์เคย์ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความปิติยินดี "ข้าต้องขอขอบคุณท่าน และพวกท่านทั้งหมด ที่ทำให้ข้าหลุดพ้นจากคำสาป ข้าจะตอบแทนพวกท่านอย่างไรดี"
"ข้าขอถามท่านหน่อยนะ เหตุใดท่านถึงทำลายหมู่บ้านแห่งนี้" เซอร์เพอร์ซิวัลจ้องทอร์เธียร์ด้วยความขุ่นเคือง หญิงสาวนิ่งไปชั่วครู่ แววตาของเธอหลบสายตาที่จ้องมาของอัศวินทุกคน เธอคิดในใจว่าควรจะบอกให้อัศวินทั้ง 4 ให้เข้าใจอย่างไรดี เมื่อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่เธอทำลายหมู่บ้าน
"เหตุที่ข้าทำลายหมู่บ้าน เป็นเพราะว่าคนในหมู่บ้านบุกรุกผืนป่าของข้า ซึ่งมันเป็นที่อยู่ของข้า ข้าทนไม่ได้ที่พวกเขาทำลายผืนป่าที่ข้ารัก" เธอเริ่มต้นร้องไห้อีกครั้ง ผืนป่าข้างล่างสั่นไหวเหมือนจะรับรู้ความรู้สึกของเธอ เซอร์เคย์ บังคับบังเหียนม้าเข้าไปใกล้เธอ เขายื่นมือไปเพื่อที่จะเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ แต่มือของเขาก็ทะลุผ่านแก้มของเธอไป เหมือนเธอเป็นวิิญญาณตนหนึ่ง "ท่านแตะต้องข้ามิได้หรอก เหตุเพราะข้าเป็็นภูติ ท่านเป็นมนุษย์" เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม มือของเธอเปียกไปด้วยน้ำตา
แล้วเหตุใดพวกท่านถึงผ่านมายังป่าแห่งนี้? เธอกล่าวถาม
"ที่พวกข้าเดินทางผ่านมา เหตุเพราะพวกข้าต้องตามหาดาบมอเดรท" แล้วเมอร์ลินก็เล่าการเดินทางของพวกเขา การเดินทางที่เสี่ยงอันตราย เหตุเพราะพวกเขาต้องตามหาและชักชวนผู้พิทักษ์แห่งป่าทั้ง 5 เพื่อปราบอสูรร้ายของกษัตริย์ไมนอส แห่งเกราะครีต เมื่อเมอร์ลินเล่าเรื่องราวการเดินทางของพวกตนจบ ก็บังเกิดลมใต้ฝุ่นขนาดมหึมาขึ้นที่ป่าของทอร์เธีย ท้องฟ้าในตอนนี้เริ่มมืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องพร้อมกับสายฟ้าดังกัมปนาท ต้นไม้เริ่มถอนรากถอนโคนถูกพายุดูดขึ้นไป พายุเริ่มเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วจนเริ่มเข้าใกล้หมู่บ้านด้านล่าง
"โอ้ ไม่ พระบิดาข้าพิโรธแล้ว" นางในตอนนี้มีท่าทีตื่นตระหนกทุรนทุรายอย่างที่สุด นางสงบสติอารมณ์ด้วยการหลับตา ก้าวเดินบนอากาศวนไปวนมา เมื่อนางรวบรวมสติได้อีกครั้งแล้ว นางจึงชูมือขึ้นไปบนอากาศ และเริ่มตะโกนก้องเป็นภาษาที่ไม่สามารถรับรู้ได้ มันเป็นภาษาที่เหมือนกับการร่ายเวทย์มนต์ เมื่อนางร่ายเวทย์จบ ก็บังเกิดวงแหวนขนาดใหญ่ขึ้นที่ด้านล่างของหมู่บ้าน วงแหวนนั้นล่องลอยไปล้อมรอบหมู่บ้านไว้เป็นเหมือนโล่ป้องกัน พายุลูกใหญ่เคลื่อนตัวเข้ามาถึงหมู่บ้านแล้ว มันเข้าใกล้กับวงแหวน แล้วฉับพลันนั้นพายุก็สลายหายไป อัศวินทั้งหมดและเมอร์ลิน บินดิ่งลงมาที่พื้นล่าง แล้วควบม้าตรงไปยังทุ่งหญ้าโล่งเตียนที่กษัตริย์ของพวกตนนอนแน่นิ่งไม่ได้สติอยู่ กษัตริย์หนุ่มเริ่มลืมตาตื่น เขาได้สติแล้วและกุมศรีษะด้วยความปวด เขากวาดตาไปรอบๆและพบอัศวินคู่ใจของตนทั้งหมดยืนล้อมรอบอยู่ ลานสล็อตพยุงตัวเขาให้ลุกขึ้นยืน เขาจึงกล่าวถามอัศวินทั้ง 5 ถึงเหตุการ์ณทั้งหมดที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไร
"นี่ข้าเป็นอะไรไปรึ" อาเธอร์กล่ามถามพลางจับที่ศรีษะอีกครั้ง เขารู้สึกเจ็บปวดที่ศรีษะอย่างมาก มันเหมือนกับมีบาดแผลอยู่ที่หัวของเขา และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ บาดแผลของเขาลึกอย่างมาก มันกรีดเป็นทางยาวและมีเลือดไหลนอง เมอร์ลินเดินก้าวออกมาข้างหน้า พลางหยิบใบไม้สีเหลืองจากพื้นด้านล่าง พ่อมดเฒ่านำใบไม้แปะไว้บนศรีษะของอาเธอร์แล้วเริ่มร่ายมนต์ เป่าลงไปบนศรีษะที่มีใบไม้แปะอยู่ ฉับพลันนั้นบาดแผลของอาเธอร์ก็เริ่มหายไป





แก้ไขล่าสุดโดย hengzabb เมื่อ Thu Jan 05, 2012 5:39 am, ทั้งหมด 11 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
hengzabb
LEVEL 1
LEVEL 1



ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: กษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลม ตอน ดาบมอร์เดรท   Tue Jan 03, 2012 5:01 am

แสดงความคิดเหนให้หน่อยค้าฟฟ
ขึ้นไปข้างบน Go down
 
กษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลม ตอน ดาบมอร์เดรท
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1
 Similar topics
-
» (15942347) first newlook:ว้ายตาย (เปลี่ยนรูปกับเพิ่มอาวุธ)

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
CT ศูนย์รวมคนรักการ์ตูนในประเทศไทย!!! :: Cartoon Club Thailand :: Write - Writer-
ไปที่: