CT ศูนย์รวมคนรักการ์ตูนในประเทศไทย!!!

CT ศูนย์รวมคนรักการ์ตูนในประเทศไทย!!!

เหล่าคนรักการ์ตูนทั้งหลาย ได้เวลารวมตัวกันแล้ว!!!
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือค้นหารายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 นายเท่านั้นที่ฉันรัก Hikaru no go

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
kyoya11
CEDEF
CEDEF



ตั้งหัวข้อเรื่อง: นายเท่านั้นที่ฉันรัก Hikaru no go   Fri Jun 18, 2010 11:57 pm

Chapter 1


ที่นี่เป็นวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ผมใช้โควตาสมัครเข้าโรงเรียนนี้ มันเป็นวิทยาลัยที่ผมอยากจะเข้ามาก ผมค้านพ่อหัวชนฝาว่าจะเข้าที่นี่ให้ได้ เพราะคนที่เล่นหมากล้อมเหมือนผมในส่วนมากนั้นแทบจะหยุดเรียนจนเกือบไม่มีเวลาเรียนเลยด้วยซ้ำ แต่อย่างน้อยที่ผมรอดมาได้ก็เพราะว่าผมขอกับทางนั้นไว้ว่าไปสัปดาห์ละ2วันพอ(นี่จาก5วันที่เรียนในสัปดาห์หนึ่งที่เรียนนะ)จะได้มีเวลาเรียน ก็ผมเป็นแบบนี้แหละ รักเรียนไว้ก่อน ไม่มีใครสอนนอกจากตัวผมเอง เพราะขนาดพ่อยังเรียนจบมัธยมต้นเลยครับ ผมก็เลยจะเรียนแซงหน้่าพ่อไปแทนเสียเลย(นี่มันลูกทรพีนี่หว่า) ล้อเล่นครับ ใครมันจะกล้าเทียบรัศมีกับพ่อเล่า ขนาดผมที่เป็นลูกแท้ๆก็ยังไม่กล้าเลย

เอาเป็นว่า เราเข้าเรื่องกันดีกว่ามั้ยครับ? เพราะดูท่าเมื่อครู่นี้ผมพูดมากไปหน่อยน่ะ ตอนนี้ผมกำลังดูว่าตัวเองจะได้อยู่ห้องไหนในห้องเรียนผลัดเช้าเช่นนี้

" 1..2..3..4....6...8! " นับข้ามไปไกลกว่าจะหาเจอแฮะ แถมไอ้คนที่มันอยู่เลขที่2นั่นก็เป็นเพื่อนเก่าที่ซี้กันมานานขอผมเองครับ

" เอ๊ะไอ้ฮารุกิ อย่ามากดไหลลงสิวะ มันหนักนะเว้ย! " ผมตวาดใส่คนข้างหลังที่มันกดไหล่ผมอยู่ตอนนี้อย่างโมโหเล็กน้อย

" อะไรอีกล่ะอากิระ นายเห็นแค่เลขที่8ของนายคนเดียวเลยอ่ะ แต่ฉันไม่เห็นนี่นาว่าฉันอยู่ไหนอ่ะ " " อยู่เลขที่2 พอใจยัง? "

" เออๆ ขอบใจที่ดูให้ " " ทีหลังอย่ามาใช้โดดยการกดไหล่อีกนะ มันระบมแล้วเนี่ย "

" เฮ้อ~! " ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อๆ ฉลาดซะเปล่าดันโง่ให้เขาแซงหน้าแทนที่จะเห่าใส่ไปเลย(เพื่อนนะไม่ใช่หมา)แต่เอ....เมื่อกี้นี้รู้สึกว่าเหมือนมีใครที่รู้จักเข้ามาเรียนที่ห้องนี้ด้วยเลยแฮะ ว่าแต่เป็นใครกันนะ?

เมื่อลองกวาดสายตาไปจากล่างขึ้นบน ผมก็รู้แล้วล่ะว่ามันคนนั้นเป็นใคร

" เฮ้ยอากิระ ไอ้เลข27นั่นน่ะ....นักเล่นหมากล้อมที่อายุเท่ากับนายใช่ป่ะ? "

" เออ.....ใช่..มั้ง? "

ที่มันถามนั่นก็เพราะว่าคนที่เลขที่27นั้น มันชื่อว่า...ชินโด ฮิคารุน่ะสิ!

" เอ...เราอยู่เลขที่เท่าไหร่หว่า?..... " เสียงที่คุ้นหูเป็นประจำได้ผ่านหูผมมาจากข้างหลังระยะแนบหู และเมื่อเห็นมือที่ชี้หาหมายเลขที่ใบรายชื่อนั่น ผมก็ชำเลืองมองทันที และผมก็พบว่า.....

" เฮ้ย!? " " เอ๊ะ? นี่นายมาที่นี่ทำไมเนี่ย? "

เมื่อผมหันมาก็เห็นว่าสิ่งที่ผมกำลังคิดนั้นมันจะเป็นจริงได้ และรู้มั้ย? แทนที่ผมจะตกใจ แต่ตอนนี้กลับเป็นมันมากกว่า

" นี่เรา...เรียนอยู่ห้องเดียวกันเหรอ? " มันถามมาอย่างงงๆ เพราะมันเองก็คงจะเห็นชื่อผมเหมือนกัน

" เฮอะ!จะไปรู้เรอะ? "

ตอบแบบกวนประสาทแบบนี้มันไม่ใช่อะไรหรอก เพราะขืนผมคุยต่อไปมากกว่า่ละก็....มีหวังผมนี่แหละจะตกม้าตายเสียเอง จึงต้องเลิกคุยกันตั้งแต่ตอนนี้

" เอ่อ..เราอยู่ห้องเดียวกันใช่มั้ย เดี๋ยวเราเจอกันที่ห้องประชุมนะ! " แล้วผมก็ลากฮารุกิไปอย่างรีบเร่งและวิ่งไปที่ไกลๆทันที

" เอ่อเพื่อน...นายรู้เหรอว่าห้องประชุมอยู่ไหน? "

" เอ่อ...... " แล้วคำสุดท้ายต่อจากนั้นก็คือ......

" แล้ว....ห้องประชุมอยู่ไหนวะ??? "

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แล้วพวกเราก็จะถามต่อเหมือนกันว่า.....

" ถ้าไม่รู้แล้วจะกระแดะวิ่งไปเพื่อ???? "


[You must be registered and logged in to see this image.]

Spoiler:
 
ขึ้นไปข้างบน Go down
kyoya11
CEDEF
CEDEF



ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: นายเท่านั้นที่ฉันรัก Hikaru no go   Sat Jul 24, 2010 1:00 am

Chapter 2

เมื่อถึงครวาปฐมนิเทศจริงๆ เราสองคนเกือบมาไม่ทันเวลา นั่นเป็นเพราะพวกเราไม่รู้ว่ามันอยู่ตึกไหน(ในวิทยาลัยนี้มี8ตึกไม่รวมตึกเล็ก) หวุดหวิดไป3นาทีก็ดีเท่าไหร่แล้ว ขออย่าให้เราเป็นคนสุดท้ายเลยนะ

" สวัสดีนักเรียนนักศึกษาทุกคนในห้องประชุมแห่งนี้ ขณะนี้ขอต้อนรับทุกคนเข้าสู่การปฐมนิเทศเพื่อเข้ามาเรียนอย่างเป็นทางการ.... "

ผู้อำนวยการวิทยาลัยกล่าวต้อนรับ จะกี่ชั่วโมงก็ได้ไม่ว่า แต่ว่าตอนนี้คนที่นั่งอยู่ข้างหลังนั้นมันเป็นไอ้หมอนั่นอีกแล้วน่ะสิ จึงภาวนาในใจว่าขอให้งานนี้จบลงได้ด้วยดีและจบเร็วๆที แต่โอ้พระเจ้า! นี่มัน2ชั่วโมงกว่านะ ทำไมเขาพูดต่อความยาวสาวความยืดได้นานขนาดนี้เนี่ย?

และตอนนี้เหน็บกินไปครึ่งขาแล้ว เหงื่อแตกพลั่ก ขนาดนั่งคุกเข่านานๆยังไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้เลย อาจเป็นเพราะว่าเรากลัวเขารู้ความลับที่กำลังเกิดขึ้นในเย็นนี้ก็ไำด้

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง นักเรียนออกจากห้องประชุม และเข้าห้องเรียนของตัวเอง พวกเราเข้าไปที่ห้องปวช.1/10แล้วเลือกที่นั่ง แต่โชคดีที่เรากับเขานั่งไกลกันถึงริมห้องของทั้งสองฝั่งซ้าย-ขวา(แต่แถวเดียวกัน) ส่วนเจ้านั่นมันนั่งอยู่ข้างหลังผมใกล้ๆเลย ไม่รู้ว่าจะติดกหันเป็นแพอีกนานแค่ไหนกัน แต่ก็ดีอีกที่ว่าเรียนจริงน่ะวันพรุ่งนี้ วันนี้กลับบ้านก่อนน่ะก็เลยมีเวลากับ ' สิ่งนั้น' ได้นานอีกหน่อย และเป็นไปอย่างที่คาดไว้ นั่นไง! มันเดินเข้ามาทักแล้วไงล่ะนั่น


" ดีจังเลยนะได้เรียนที่เดียวกันด้วย^^ " " ไม่เห็นเป็นเรื่องน่าดีใจตรงไหนเลย - - "

" โทยะ เลิกแล้วนี้เราไปที่ร้านเลยป่ะ " " โทษที ฉันไม่ว่าง "

" งั้นตอนไหนถึงไปได้ล่ัะ? นายไม่ได้ไป3วันแล้วนะ " " ตอน3โมงเย็นละกัน "

" จะมาแน่นะ? " " เออสิมาแน่ นายรอได้เลย "


เมื่อออกจากประตูวิทยาลัย เรากับฮารุกิก็ได้ไปสถานที่ๆมีคนนัดเอาไว้ แล้ววันนี้พวกเราจะเอาเพลงอะไรดีนะ?


" เฮ้ยไอ้น้อง ทางนี้เว้ยทางนี้! " " ครับรุ่นพี่! "

" วันนี้เรามีสมาชิกใหม่นะ มันเป็นรุ่นพี่ปี2ที่พวกนายเรียน ชื่อว่า ' วายะ โยชิทากะ ' นะ "

" อะ ฝะ...ฝากตัวด้วยนะ....-///- " " ดีจังเลยนะครับที่มา ขอต้อนรับเข้าร่วมวงครับ^^ "

รุ่นพี่โยชิทากะน่ะ เขาเล่าให้ฟังก่อนเข้าวงเมื่อวานนี้ว่าเขาเกลียดเรามาก แต่เมื่อมาคุยกันแล้วกลับถูกคอมาก เพราะว่าพวกเรามันคอดนตรีเหมือนกันเขาจึงมาร่วมวงบอยแบนด์ใต้ดินกับพวกเราหลังจากได้ทดสอบฝีมือ(เราแอบดูเขาเล่น)ให้เราดูเมื่อ3วันที่แล้ว

อ้อ! ลืมบอกไปอีกอย่าง ว่าที่นี่เป็นสถานที่รวมตัวกันของสมาชิกวง ' KNighT ' แล้วคนที่เรียกเรารวมตัวกันนั้นคือรุ่นพี่ที่อยู่ปี3 คิริฮาระ นาโอยะ และก็โฮมิโนะ เรย์มิ หรือที่วงการเพลงใต้ดินที่เรียกเขาว่า ' แรมโบ้ ' นั่นเองครับ (ไม่ใช่แรมโบ้ระเบิดขวดนะ-*- ) และเป็นเกียรติมากที่เขามาอบรมพวกเราเองในวันนี้

" เอ่อ..ขอโทษครับ ผมสมัครเป็นมือกลองของวงนี้ได้มั้ยครับ? "

พวกเรามองตาค้าง เมื่อชายร่างสูงโปร่งผิวขาวเสียงเข้มเดินเข้ามาหาพวกเราเพื่อจะมาเป็นมือกลองของวงของเรา ซึ่งวันนี้เป็นวันแรกที่เราป่าวประกาศในเว็บวงดนตรีใต้ดินว่ารับสมัครมือกลอง ไม่ถึง2วันเขาผู้นั้นก็มาแล้วล่ะครับ

" ได้สิน้อง ไหนลองแสดงฝีมือการตีกลองให้ดูหน่อยสิ " " ได้เลยครับ "


แล้วการตีกลองของเขาสามารถดึงดูดโสตประสาทของผู้ฟังได้ไม่ใช่น้อย เสียงที่ดูหนักแน่นและเต็มพลังนั้นมันสะกดใจอารมณ์ของผู้ฟังให้รู้สึกตามท่วงทำนองได้ทันที ไม่ว่าใครทั้งที่อยู่ด้านในและด้านนอกห้องนั้นก็ต่างตะลึงไปตามๆกัน


" ตกลง พวกเรารับนายเข้ามาร่วมวง " " ขอบคุณมากครับ "

ผมว่านะ หน้าตาที่คมเข้ม แววตาที่ดูนิ่งสงบ ส่วนสูงที่แซงหน้าเด็กม.ปลายไปหลายราย(ประมาณ180ขึ้นมั้ง ) รูปร่างที่เหมือนนายแบบ เสียงทุ้มนุ่มสุภาพเรียบร้อย เขากินขาดแน่นอน พวกเราต้องนับถือถึงฝีมือและทุกอย่างในตัวเขาจริงๆ

" ตอนนี้มีสมาชิกวงครบแล้วใช่มั้ย รายงานตัวมาซิ! "

" สึซึมิยะ ฮารุกิ หน้าที่ร้องนำครับ " " โทยะ อากิระ รับหน้าที่เป็นมือกีตาร์ครับ "

" วายะ โยชิทากะ รับหน้าที่มือเบสครับ " " อาซาฮินะ มิสึรุ รับหน้าที่เป็นมือกลองครับ "

" เอาล่ะ! เริ่มแสดงฝีมือวันพรุ่งนี้อย่างเป็นทางการ เดินหน้าอย่างเต็มกำลัง! สู้ไม่สู้? " " สู้! "

" สู้สิสู้! " " สู้! สู้! สู้! "

" ส่งเสียง ' เยส ' ! " " เยส! โอ้....เยส! "

" ดีมาก การรวมพลจบกันแค่นี้ ทุกคนมารวมตัวกันที่หน้าลานน้ำพุตรงสวนเวลานี้นะ เข้าใจมั้ย? "

" ครับผม! "


เมื่อทีมมีสมาชิกครบแล้ว นัดรวมพลที่ลานน้ำพุหน้าสวนสาธษรณะหน้าสถานีรถไฟใต้ดิน เมื่อคิดเรื่องนั้นแล้ว ใจแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่เหมือนเราลืมอะไรไปเลยนะ?

และเมื่อดูที่นาฬิกาข้อมือ ก็พบว่านี่มันเวลา15.15น.แล้ว

" อ๊ะ! นี่มันเลยเวลาไป15นาทีแล้วนี่นา ต้องรีบแล้วเรา! "

แล้วอย่างนี้....เราจะแก้ตัวยังไงดีหว่า...............?



[You must be registered and logged in to see this image.]

Spoiler:
 
ขึ้นไปข้างบน Go down
kyoya11
CEDEF
CEDEF



ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: นายเท่านั้นที่ฉันรัก Hikaru no go   Sat Jul 24, 2010 1:01 am

Chapter 3

ตอนนี้เวลาบ่ายสามโมงกับอีกยี่สิบกว่านาทีแล้ว สาเหตุที่มีเศษเวลาเกินมาด้วยเพราะเลิกรวมพลช้า ก็แบบว่า..คนมันตื่นเต้นนะที่จะต้องไปเล่นดนตรีให้คนแถวนี้ดู แต่อย่างว่า...บางทีมันก็อายนะ-///- เพราะล้วนแล้วแต่มีคนมากมายที่เราอาจคุ้นเคยหรือเพิ่งพบหน้ามาเห็นเราในสภาพที่ฉีกกรอบสุดๆอย่างที่พ่อแม่ยังคาดไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ อ๊ะ! มัวโม้ซะนานเลยฉอะ รีบวิ่งไปดีกว่า

เมื่อมาถึงหน้าร้านก็หยุดชะงักและวางมาดเชิดเอาไว้มันจะได้ไม่สังเกตว่าเราเหนื่อยขนาดไหนที่ต้องวิ่งมาไกลขนาดนี้ ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้เราต้องวิ่งแบบนี้( ก็แกนัดเองนี่หว่า..แกนั่นแหละผิดเต็มประตู )เออ..จริงด้วยสิ และเมื่อเปิดประตูเข้าไป รู้มั้ย..ว่ามันพูดยังไง?

" สายไป25นาทีนะโทยะ นี่เป็นครั้งแรกนะเนี่ยที่ฉันต้องมารอนายแบบนี้ ไม่ตรงต่อเวลาเลยนะ "

" เออน่า ฉันก็แค่.... " " หืม? แค่อะไรโทยะ นายกำลังจะบอกว่านายทำอะไรมาอยู่เหรอ? "

" ...ช่างเถอะ ถึงนายรู้ไปก็... " " ก็จะทำไม? ฉันแค่อยากรู้เรื่องของนายแต่นายกลับมาบอกว่าฉันไม่ควรจะรู้เลยนะ มีอะไรปิดบังฉันรึไง "

" ไม่เกี่ยวกับนาย " " เกี่ยวสิ ไอ้หมอนั่นมันพานายไปไหน!? "

" ใคร? อะไร? ทำไม? ไปที่ไหน? อะไรของนายเนี่ย? " " ไอ้สึซึมิยะไง หมอนั่นมันพานายไปที่ไหน ไม่อย่างนั้นทำไม3วันที่ผ่านมานายหายหัวไปตลอดเลยล่ะ ว่าไง! "

" หมอนั่นมันแค่เพื่อนฉัน ฉันไปแค่3วันแต่นายหายไป3เดือน แค่นี้มันก็นับได้แล้วว่านายน่ะหายหัวไปนานกว่าฉันมากแค่ไหน? "

" ฉันให้นายตอบคำถามฉันมาเพื่อไม่ได้ให้มาประชด! "

" ฉันจะไปไหนทำไมนายจะต้องรู้ล่ะ? ก็ในเมื่อนายไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของฉันเลยสักนิด! แบบนี้แล้วฉันอยู่กับฮารุกิยังจะดีซะกว่า "

" มันมีดีอะไรนักหนาถึงได้พูดถึงมันนักหนา? " " อย่างน้อยก็ดีกว่านายที่เป็นแบบนี้ก็แล้วกัน "

" ฉันแย่กว่าหมอนั่นตรงไหนมิทราบ! " " นี่ ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว! "

โชคดีที่คุณอิจิคาวะเข้ามาขัดไว้ ไม่อย่างนั้นได้หอบตายเพราะเถียงกับมันแน่ๆ

" วันนี้ฉันกลับล่ะ " " ทำไม? นายจะไปไหนโทยะ? "

" ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีนายเพราะตอนนี้ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว! "

" เฮ้ยโทยะ! " " อากิระคุง! "


พูดจบแล้วเดินออกไปอย่างโมโห อะไรเนี่ย คนเค้าอยากจะทำอะไรทำไมต้องมาก้าวก่ายด้วย แถมยังว่าร้ายฮารุกิเพื่อนรักอีก บ้าที่สุดเลย! ทีตัวเองล่ะนึกจะไปไหนก็ได้แต่ฉันไปนายกลับมาว่าฉันอีก แบบนี้มันไม่ยุติธรรมไปหน่อยรึไง? ได้เลย..ถ้านายอยากให้ฉันมีอะไรกับฮารุกิก็จัดให้!


[You must be registered and logged in to see this image.]

Spoiler:
 
ขึ้นไปข้างบน Go down
kyoya11
CEDEF
CEDEF



ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: นายเท่านั้นที่ฉันรัก Hikaru no go   Sat Jul 24, 2010 1:03 am

Chapter 4

วันต่อมาหลังจากที่ทะเลาะกัน ก็รีบเกี่ยวแขนและนัวเนียฮารุกิทันทีทันใด


" ฮารุกิ วันนี้เรารีบไปกันนะ^^ " " รีบก็รีบแหละ แล้วนายมาเกาะแขนฉันทำไมเนี่ย? มันหนักนะเว้ย!-*- "

" ก็แหม....ถึงวันนี้แล้วฉันตื่นเต้นนี่นา>///< " " งั้นวันนี้เราทำให้เต็มที่กับชีวิตไปเลยดีกว่า "

" เราลองมาพูดเหมือนกับที่รวมพลกันสิฮารุกิ " " ได้เลย เอ้า! 1...2...3... "

" เยส! โอ้....เยส! "

แต่ทว่า เสียงรวมพลที่น่าจะฮึกเหิม กลับมีอีกคนที่คึดลึกว่าพวกเราทำอะไรกันทั้งที่ได้ยินแค่เสียงเท่านั้น จะเป็นใครไปได้ล่ะ? นอกจากหมอนั่นคนเดียว-*-

' นั่นพวกมันทำบ้าอะไรกันวะ ฟังเสียงแล้วชวนนึกให้ติดเรทชัดๆ / ความคิดของฮิคารุ '

พอหันไปชำเลือง ก็เห็นหมอนั่นมันหลบแล้วหน้าแดงด้วยล่ะ สะใจชะมัดเลยว่ะ! เอ...ว่าแต่ ทำไมหมอนั่นถึงได้พูดว่าร้ายฮารุกิด้วยล่ะ ตรงนี้ล่ะที่ไม่เข้าใจ ไอ้ฮารุกิมันไปทำอะไรให้เราก็ไม่รู้เรื่องเลย แต่ชินโดกลับมาหาเรื่องกับเราเฉยเลย แต่แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ อยากมาว่าร้ายเพื่อนรักเราดีนัก!

" ฮารุกิ คืนนี้พอเสร็จแล้วขอไปค้างที่บ้านนายได้มั้ย? " " อืม...ได้สิ "

' โห..ฟังแล้วแค้น แค้นโคตรๆเลยเ้ว้ย! / นี่ก็ความคิดของหมอนั่นเหมือนกัน '

อ๊า~! อยากจะให้ผู้อ่านที่อยู่นี่เห็นสภาพหน้ามันจริงจริ๊ง...ว่ามันทำหน้าได้ตลกขนาดไหน แต่เมื่อหันไปอีกทางหนึ่งที่ตรงข้าม ก็เห็นเหมือนรุ่นพี่โยชิทากะกับอีกคนหนึ่งที่เดินเข้าคุยด้วยแต่ว่ารุ่นพี่เขากลับเดินหนี มันเพราะอะไรกันนะ?

" คุณมาที่นี่ทำไมคุณอิสึมิ? " " ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีเรื่องจะคุยกับนายน่ะ "

" แต่ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ " " อย่าทำเป็นเย็นชาแบบนี้สิ ฉันขอโท.... "

" ขอโทษ...คำๆนั้นพูดไปก็เปลืองน้ำลายแล้วล่ะ เพราะยังไงคุณกับนาเสะก็คงจะ.... "

" ในคืนนั้นฉันเมาต่างหาก " " พูดแก้ตัวน้ำขุ่นๆมาได้นะ หลักฐานก็ทนโท่ว่าคุณกับนาเสะมีอะไรกันน่ะ แล้วแบบนี้ยังจะมีหน้ามาขอโทษผมอีกเหรอ? "

" วายะ.... " " ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย? ถ้างั้นผมไปหาโทยะล่ะ "

" นายกับหมอนั่นเป็นอะไรกันน่ะ? " " ก็แค่รุ่นพี่กับรุ่นน้องแหละน่า ไม่เหมือนคุณที่ปอกลอกผู้หญิงที่เป็นเพื่อนผมหรอก......แล้วรู้ไว้ด้วยคุณมันเลวแค่ไหน ไอ้สารเลว! "

พวกเราสองคนที่มองดูก็ตกใจมาก เมื่อรุ่นพี่เดินเข้ามพวกเราทักต่อไม่ถูกเลยล่ะ( กลัวพี่แกตอนนี้มากกว่า หน้าตาเขาน่ากลัวมากจนไม่กล้าทักน่ะครับ... )

สุดท้ายเราก็ต้องเลิกเล่นบทไปชั่วคราวเพราะรุ่นพี่โยชิทากะเป็นเหตุ แต่ยังไงมันก็ยังไม่จบหรอก ยังมีตอนกลางคืนอีก( นี่แกยังไม่เลิกอีกเรอะเนี่ย?-*-/ไรท์เตอร์ )

" เอ่อรุ่นพี่ ใจร่มๆหน่อยสิครับ " " ใจร่มหาอาเตี่ยแกสิสึซึมิยะ เราไปที่ๆมันปลอดผู้ชายสารเลวแถวนี้ดีกว่า! "

้้' ผู้ชายสารเลวนี่คงไม่รวมเราด้วยหรอกนะ? / ฮิคารุ '

" อย่าเครียดสิครับรุ่นพี่ เดี๋ยววันนี้เล่นจบไม่สวยกันพอดี " " นั่นสินะ ขอบใจมากเว้ยโทยะที่พูดคำนี้ขึ้นมา ขืนเล่นเพี้ยนล่ะตายเลย "

" ก็ผมอยากให้งานมันออกมาดีที่สุดนี่นา ครั้งแรกที่เราจะเปิดตัวน่ะ " " ใช่เลย! "

ตั้งแต่เรียนมาคาบแรกยันคาบสุดท้าย รู้สึกเหมือนโดนสายตาอาฆาตจ้องเขม็งมาทางเราตลอดทางเลย แล้วมันตามเรามาถึงตอนกลางคืนมั้ยนะ?

" ฮารุกิเว้ย วิ่งกันเถอะเดี๋ยวมันสาย " " เออ....ไป..เล้ย! "

ที่พูดเนี่ยหาเรื่องวิ่งหนีให้ไกลๆไปงั้นแหละ มันไม่สายหรอกเพียงแต่ว่า...ไม่อยากให้หมอนั่นมาเห็นก็เท่านั้น

พวกเราสี่คน ฮารุกิ รุ่นพี่โยชิทากะ รุ่นพี่อาซาฮินะ และก็รวมตัวเราเองด้วย ก็ได้เวลาเตรียมข้าวของไปเล่นกันที่จุดนัดพบแล้ว แล้วรุ่นพี่โฮมิโนะกับรุ่นพี่คิริฮาระก็เรียกมารวมพลก่อนการเปิดตัว

" เอาล่ะพวกเรา วันนี้เล่นให้เต็มที่ไปเลยนะ! " " โอ้!! "

แม้ว่าที่นี่เป็นที่คุ้นเคยที่ผ่านมาเป็นประจำ แต่พวกเราก็ต้องทำให้ดีที่สุด...และดียิ่งขึ้นไปอีกหลายๆเท่า!


" สวัสดีครับ พวกเราวง KNighT ครับ!! "



[You must be registered and logged in to see this image.]

Spoiler:
 
ขึ้นไปข้างบน Go down
lovers11
LEVEL 1
LEVEL 1



ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: นายเท่านั้นที่ฉันรัก Hikaru no go   Sun Sep 19, 2010 2:45 am

ยาวดีจิงๆ
ขึ้นไปข้างบน Go down
 
นายเท่านั้นที่ฉันรัก Hikaru no go
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
CT ศูนย์รวมคนรักการ์ตูนในประเทศไทย!!! :: Cartoon Club Thailand :: Y_Land & Fiction-
ไปที่: